I Phone, You pay

noot EUJoaquin Almunia heeft 21 kantjes nodig om uit te leggen wat er mis is met Apple en Ierland. Maar het staat goed samengevat in noot 20 op pagina 17. Apple Sales International in Ierland behaalde in 2011 op een omzet van €34 mrd slechts €50 à 60 mln in Ierland belastbare winst en betaalde daar hooguit €10 mln belasting over.

In de brief, die deze week openbaar werd gemaakt, maar die al in juni werd verstuurd, zegde de Spaanse mededingingcommissaris de regering in Dublin aan dat hij met een diepgaand onderzoek begint naar de onderonsjes. De zorgvuldigheid en het leger advovaten van Apple vereisen dat de Commissie héél lang en uitvoerig onderzoek doet naar de manier waarop Apple en Ierland de rest van Europa en belastigbetalers bedonderen. Maar eigelijk is het oordeel al geveld.

‘De Commissie heeft in dit stadium geen aanwijzing dat de aangevochten maatregel kan worden beschouwd als compatibel met de interne markt’, luidt de conclusie. Het is een eufemisme. Want zelfs in zijn gekuiste vorm is Almunia’s epistel een gedetailleerde aanklacht en veroordeling in één. Apple en de Ierse belastingdienst zijn in 1991 en nog eens in 2007 ‘rulings’ overeengekomen (dat zijn afspraken waarin een onderneming zekerheid krijgt over de fiscale behandelingen van zijn toekomstige activiteiten) die niet zomaar een beetje, maar héél erg fout waren.

Corpus delicti is het verslag van een gesprek dat in 1990 plaatsvindt. Apples gezant klopte toen aan in Dublin om erop te wijzen dat Apple nu de grootste werkigever was in Cork en dat het toch jammer zou zijn als die 1500 banen verloren gingen in het kader van de ‘review’ van zijn wereldwijde operaties. Maar dat zijn bazen vast bereid zouden zijn om in Ierland te blijven als hun een aanbod werd gedaan dat ze niet konden weigeren.

En zo geschiedde. Er werd gehandjeklapt en Apple genoot een de facto belastingvrijstelling, zeker in relatie tot de omzetten die het sinds het succes van de iphone behaalde. De Commissie wijst erop dat de omzet van Apple Sales International tussen 2009 en 2012 met 415% toenam, tot $63,9 mrd, terwijl de operationele kosten, waaraan de winstgrondslag in de Ierse ruling is gerelateerd, maar met 10-20% stegen. ‘De discrepantie tussen de omzetgroei en de groei van de Ierse operatie kan niet worden verklaard’, zegt de Commissie.

Berlijnse Applestore

De Applestore aan de Kurfürstendamm in Berlijn

Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan, vinden ze in Cupertino. Het resultaat is dat Apple nog steeds geniet van de douceurs waardoor de Ierse staat minder ontvangt dan ze van een vergelijkbare onderneming en activiteiten zou incasseren. Ierland krijgt daar banen voor terug (nu 3300). Maar het is volgens de Europese regels oneerlijk ten opzichte van andere ondernemingen die met Apple concurreren en van andere landen, die ook wel graag Apple-investeringen zouden willen. Duitsland bijvoorbeeld, dat een grote markt is voor Apple en waar de Amerikanen toch zeiden verlies te boeken in 2012.

Dat komt doordat omdat Apple Retail Germany zijn iphones veel te duur in Ierland koopt, van Apple Sales International. Dat koopt ze in China, waar de nieuwe iPhone6 – verkoopprijs €799 – voor $200,10 of €158 wordt gemaakt. Dat Apple Sales International daar ook in Ierland zo weinig winst over maakt, is dus een afspraak, geen feit.

Tim Cook, on the right, and José Manuel Barroso, next to the in

Apple-topman Tim Cook met José Manuel Barroso, in mei van dit jaar in San Franciosco

De sleutel van het Elysée

Dijsselbloem met Moscovici

Minister Dijsselbloem eerder dit jaar met zijn toenmaiige collega Pierre Moscovici – straks de Brusselse commissaris die over de Franse begroting oordeelt.

Vraag Jeroen Dijsselbloem of hij wakkerligt van het Franse begrotingstekort en hij geeft zonder aarzelen antwoord: ‘absoluut niet’, Al voegt hij daar na afloop van het informele beraad met zijn collega’s in Milaan dit weekend wel weer snel aan toe dat hij daarover ook ‘niet vrij van zorgen’ is.

Dat is hem geraden ook. De berg regels die de afgelopen jaren zijn opgesteld om eurolanden te disciplineren lijkt veel op een brandstapel waarbij zijn collega Michel Sapin met lucifers speelt. Het lukt Frankrijk niet volgend jaar een nominaal tekort van 3% te boeken. Dat wordt 4,3% en pas in 2017 komt de magische Maastrichtnorm van 3% weer in zicht. Zo komt Frankrijk weer zijn afspraken niet na en staat de geloofwaardigheid van heel de econmomische governance in de eurozone op losse schroeven, die in de afgelopen crisisjaren met zoveel moeite weer was hersteld.

‘De cijfers zijn zorgwekkend. Het laat zien dat Frankrijk er niet goed voorstaat. Maar we gaan het zien’, zegt Dijsselbloem. Op de vraag of hij als Eurogroepvoorzitter niet wat proactiever aan crisismanagement zou moeten doen, reageert hij korzelig. ‘Ik heb vooralsnog niet de sleutel van het Elysée in handen. In de verhoudingen geldt het zo dat een land – en dat vinden we in Nederland ook heel fijn – zelf zijn begroting opstelt en vervolgens gaan we kijken of het past binnen de regels van het pact. Daar gaat natuurlijk straks de grote discussie over komen’.

BU4

Zijn Duitse collega Wolfgang Schäuble is niet zo afwachtend, maakte hij in Milaan duidelijk. Hij heeft intensief contact met collega Sapin, ‘We bellen drie keer per week. Gisteren hadden we nog overleg en volgende week zien we elkaar weer in Australië. Dat is ook logisch en terecht’, aldus de Duitse nestor van de Eurogroep. ‘Frankrijk verkeert in een moeilijke ecomomische situatie. Maar we hebben een sterk Frankrijk nodig’.

Schäuble maakte vervolgens ook duidelijk dat het nu niet meer gaat om de onhaalbare 3%, maar om de bezuinigingsinspanning. Als Sapin erin slaagt om €21 mrd te bezuinigen, is hij uit de brand. ‘Hij is daarover in moeilijke besprekingen met zijn collega’s in het kabinet. Dat herken ik wel’, aldus Schäuble met een ironische glimlach.

Het Stabiliteits en Groepiact (SGP)  van de eurolanden is, in de woorden van zijn jarenlange hoeder Olli Rehn, ‘niet stom’ en de 3%-norm is niet doorslaggevend. Als er met een land met een buitensporig tekort  wordt afgesproken dat het dat in een bepaald tempo moet terugbrengen, gaat het vooral om de structurele bezuinigingsinspanning die daarvoor moet worden geleverd. Dat is waar Schäuble aan refereerde. Ook kan er rekening worden gehouden met ‘buitengewone omstandigheden’.

SGP 2.0.JPG

Uit uitlatingen van de aankomende EU-commissaris voor begrotingsdiscipline (Economische en financiële zaken, belastingen en douane) Pierre Moscivici kan al worden opgemaakt dat de Fransen een beroep op die clausule doen. De nieuwe regels van het ‘sixpack’ van verordeningen waarmee SGP 2.0 werd gecreëerd maakt het inderdaad mogelijk om tijdelijk af te wijken van de begrotingsdoelstelling zolang de ‘fiscale houdbaarheid op middellange termijn’ niet in gevaar wordt gebracht.

Als ‘buitengewone omstandigheid’ kwalificeren econmomische krimp of een opeenstapeling van productieverlies gedurende een langere periode van zeer lage groei. Daar voldoet Frankrijk ruimschoot aan, met zijn output gap (verschil tussen werkelijk en potentieel bbp)  van 6,7%. De Duitse is maar 0,7%. Dus als Frankrijk bovendien genoeg bezuingt – €21 mrd is niet niks – tekent de Franse ontsnappingsroute zich af in het onderonsje tussen Berlijn, Parijs en Brussel. Jeroen Dijsselbloem ‘gaat het zien’.

Timmermans tegen castratie kruimeldieven

stofuizgerDe toekomstige EU-commissaris voor het Grote Dingen Europa keert zich tegen een van de fundamenten van het EU-project, de interne markt. En passant zet hij ook het energiebeleid, het klimaatbeleid en het milieubeleid op losse schroeven. Wat op zich dan wel weer pleit voor zijn vermogen om alles op één hoop te gooien zoals een coördinerende vice-president van de Commissie ook geacht wordt te gaan doen.

Wat in Brussel wordt gevreesd door  belangenbehartigers van het bedrijfsleven, werd op de avond van zijn kandidaatstelling al bewaarheid. Frans Timmermans houdt van de grootse en meeslepende vergezichten over de wereld en Europa, maar haalt zijn neus op voor waar het in Brussel meestal om gaat: saaie regeltjes maken. Want het vergemakkelijkt de onderlinge handel als je veel onzinnige nationale regels vervangt door één al dan niet zinnige Europese. Zo spreken de 28 lidstaten, en Noorwegen en Zwitserland, gezamenlijk af hoe zuinig een auto moet zijn en hoeveel CO2 hij mag uitstoten en hoeveel energie een stofzuiger en andere huishoudelijke apparaten moeten verbruiken, kortom welke normen ze hanteren voor de producten die aan hun burgers mogen worden verkocht,

Die normen zijn gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en op de politieke wens om burgers te beschermen tegen onveilige producten of destructie van de planeet. Door dat met elkaar te doen, hoeven fabrikanten niet 28 verschillende auto’s of stofzuigers te maken voor 28 verschillende markten, kunnen ze goedkoper produceren en houdt de consument meer geld over voor andere leuke dingen. Europa tastbaar en relevant maken voor de burger, heet dat. Bijkomend voordeel: minder grenzen, meer welvaart en banen, gelukkiger burgers, u kent dat riedeltje van economen wel.

Ergens in de beschrijving van die virtueuze cirkel is iets fout gegaan – ik vermoed in de Daily Mail Daily-mail-16112011 (1)– toen die gezamenlijke afspraken als ‘bemoeienis van Brussel’ werden afgeschilderd en verstandige mensen als Frans Timmermans dat niet alleen onweersproken lieten, maar ook gingen aanmoedigen. Eerst maakte hij een lijstje met zaken waar Europa vanaf moest blijven zoals schoolfruit. Maar al snel begon hij over ‘Brussel’ te spreken als een buitenaardse Death Star waar Nederland part noch deel aan heeft. Nu hij is opgestraald naar het commandoschip door Captain Jean Claude Juncker, onthult hij zijn ware missie: het systeem van binnenuit ontmantelen, te beginnen met de nieuwe EU-regels voor stofzuigers.

Timmermans schaart zich ongegeneerd aan de zijde van de patserhuismannen en -vrouwen die geen bemoeienis dulden met hun onvervreemdbare recht van een vrije keuze voor een gulzig gierende 2400 Watt sterke powersucker waarmee ze de buren kunnen imponeren met die intimiderende ronk. Je bent toch echt een watje als je zo’n door de EU gecastreerde kruimeldief van niet meer dan 1600 watt gebruikt.

Er zijn behalve dat ook simpele feiten. Stofzuigers met minder vermogen zijn niet minder effectief. Uit een test van de Britse Dailty Telegraph, één van de criticasters van de nieuwe regels (waar ook de Britten en de Nederlanders voor stemden), bleek dat al. Europese fabrikanten als Philips en Siemens juichen de ecodesign-regels toe, omdat hun goedkope Chinese concurrenten erdoor de pas wordt afgesneden. Stofzuigers die aan de EU-regels voldoen, besparen een huishouden €14 per jaar. Weinig? Bij elkaar toch €3 mrd. Europa verbruikt volgens de Europeese Commissie door de slimmere stofuigers ook 19 Terawatt uur electriciteit per jaar minder in 2020, het totale huishoudelijke electriciteitverbruik van België. Bij elkaar genomen zullen de ecodesign-voorschriften voor electrische apparaten in de EU in 2020 leiden tot besparingen van €79 mrd, €350 per huishouden en het equivalent van de electriciteitsproductie van 200 kolencentrales. ‘De Unie heeft weinig beleidsterreinen die breder worden gesteund door de industrie, consumenten- en milieuorganisaties’, zegt energiecommissaris Günther Oettinger.

Het wordt interessant om te zien of Timmermans in zijn toelatingsexamen voor zijn Brusselse baan in het Europees Parlement nog steeds hetzelfde zegt, want daar zijn ze dol op het ‘Europa van de dingetjes‘.Rutte in Brussel

De ballen van onze Frans

Timmermans met Mogherini

Frans Timmermans met de nieuwe buitenlandgezant, eerste vice-voorzitter van de Europese Commissie en toekomstige Brusselse collega, Federica Mogherini.

Frans Timmermans schijnt in Brussel vicevoorzitter van de Europese Commissie te worden met de speciale opdracht om het EU-ambtenarenapparaat te saneren. Wat heeft Jean-Claude Juncker toch tegen Nederland? Eerst Dijsselbloem dissen en nu onze Frans in een hinderlaag lokken. Is het zijn stille wraak op Mark Rutte, die hem de afgelopen weken heeft gestalkt over zijn recht op een ‘zware post’? En wat bezielt Timmermans? Je moet wel erg wanhopig Den Haag willen ontvluchten als je je prestige wilt vermorsen aan die rotbaan. Het is op voorhand onbegonnen werk om dat briljante maar o zo verwende keurkorps aan te pakken, dat zich als een commando-eenheid gedraagt zodra het gaat om de aantasting van verworven rechten.

Aan de ene kant staan lidstaten als Groot-Brittannië en Nederland die, opgehitst door hun pers en publieke opinie, de duizenden ambtenaren over de hekel halen die meer verdienen dan hun premiers. Daar tegenover staan die ambtenaren zelf, hoog opgeleid, zich zeer bewust van hun rechtspositie en georganiseerd in militante vakbonden die niet aarzelen om gans het Europese raderwerk stil te leggen als er aan hun stoelpoten wordt gezaagd. Er tussenin staan Timmermans’ nieuwe baas en collega’s, die de pedante betweter uit Nederland maar al te graag laten voortmodderen en zich het liefst binnenskamers van hem distantiëren om zo de loyaliteit in hun eigen ambtelijke staf te behouden.

Timmermans in de Financial Times van 14 november 2013

Franse Timmermans in de Financial Times van 14 november 2013

Maar Mark en Frans hebben geen keus. Ze hebben de afgelopen jaren voortdurend gehamerd op de noodzaak om Brussel een kopje kleiner te maken. ‘Put your balls where your mouth is’, zal Juncker hem vandaag tijdens zijn ‘solliciatiegesprek’ voorhouden. Timmermans zou als vice-voorzitter ook een inhoudelijke cluster van commissarissen gaan aansturen. Het is niet duidelijk welk dat is. Maar misschien zit daar de compensatie voor de sisyfusarbeid die hem wacht als personeelschef.

Zie ook: Van silo’s naar loopgraven- Brussel gaat reorganiseren

Ruttes EU-strategie: geniaal of total loss?

Jose Manuel Barroso, Jean-Claude Juncker

José Manuel Barroso, tijdens de ‘familiefoto’ van de EU-top zaterdag, met zijn opvolger Jean-Claude Juncker, gadegeslagen door bondskanselier Angela Merkel en de Finse premier Alexander Stubb

Minister-president Mark Rutte is bij de tweede naam op zijn lijstje kandidaten voor de Europese Commissie aanbeland, zo meldt De Volkskrant. Minister van Financiën Jeroen Dijsselbloem, die bovenaan stond, zou definitief zijn doorgehaald door de nieuwe Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker. Rutte had Dijsselbloem kandidaat gesteld voor de post van Olli Rehn, ten onrechte ook wel de ‘begrotingstsaar’ genoemd omdat de ‘supercommissaris’ voor economische en monetaire zaken en de euro moet beoordelen of de lidstaten zich houden aan de begrotingsregels van de Economische en Monetaire Unie.

Maar die post is, tot ongenoegen van Angela Merkel, al beloofd aan de Franse kandidaat voor de Commissie, François Hollandes oude mininster van financiën Pierre Moscovici. Helemaal duidelijk is de afloop daarvan overigens nog niet. Juncker kan Merkels bezwaren tegen Moscovici ook niet helemaal negeren. Er wordt in Brussel al enige tijd gesproken over een ander organisatiemodel voor de Commissie, waarin vice-voorzitters worden aangewezen, die als ‘clusterhoofden’ de verantwoordelijkheid krijgen voor economische zaken, interne markt, buitenlandse zaken, energie en klimaat en andere hoofddomeinen. Samen met Juncker vormen ze dan een kernkabinet.

Daarin zou Moscovici ‘groei en investeringen’ kunnen doen en een ander de kern van Rehns portefeuille overnemen, bijvoorbeeld Rehn’s Finse opvolger, oud-premier Jyrki Katainen. Maar Juncker pruimt Dijsselbloem hoe dan ook niet, blijft het hardnekkige gerucht in Brussel, sinds diens blooper over Juncker als ‘verstokte drinker’.

Juncker

De Deense minister van financiën Margrwethe Vestager, die dit weekend ineens werd aangewezen als de nieuwe Deense EU-commissaris, zou dus een kans kunnen maken al komt ze niet uit een euroland. Juncker wil namelijk vrouwen op prominente plekken en heeft daarvoor zware posten in de aanbieding, zei hij vorige week in een interview met de Oostenrijkse Kurier. 

Daarmee heeft hij een excuus om er bij Rutte op aan te dringen ook Timmermans, de volgende kandidaat op zijn lijstje, maar te vergeten. Dat Timmermans nog in de running is na de benoeming van Federica Mogherini tot buitenlandgezant, duidt erop dat Nederland nu aast op de zware portefeuille van buitenlandse handel, die de komende jaren een van de Europese prioriteiten is met de onderhandelingen over een vrijhandelsakkoord met de VS. Rutte zal, net als bij Dijsselbloem, de kandidatuur vam Timmermans afhankelijk hebben gemaakt van zo’n of die ‘zware portefeuille’.

Maar Juncker kan ook vermoeden dat de laatste naam op Ruttes shortlist die van minister van ontwikkelingssamenwerking en buitenlandse handel Lillianne Ploumen is. Volgens de huidige EU-commissaris Neelie Kroes heeft Den Haag namelijk drie kandidaten. Maar de Nederlandse strategie om namen geheim te houden en pas kandidaten te stellen als er zekerheid is over een ‘zware post’ werkt niet bij Juncker of werkt zelfs tegen Nederland nu Juncker maar één belang heeft: goedlkeuring van zijn ploeg door het Europees Parlement. En dat zal niet aarzelen om hem terug te sturen als er niet meer vrouwen in zijn team zitten.

Het probleem is wel dat de spoeling steeds dunner wordt, nu ook Vestager zich heeft gemeld en België op het punt staat een vrouw af te vaardigen. Als Nederland meteen Dijsselbloem of Timmermans openlijk had gekandideerd, zou Juncker het moeilijk hebben gehad deze ook in Europa inmiddels prominente Nederlandse bewindslieden te bedelen met een lichte portefeuille. Maar met al zijn geheimzinnigheid moet Rutte nu oppassen dat de poet straks al is verdeeld en dat er voor Ploumen alleen nog cultuur en meertaligheid over is.

IcaRusse (2)

Galileo_liftoff

Lancering van Galileo SAT 5 en 6 op vrijdag 22 augustus in Kourou, Frans Guyana

 

De Fransen weten het al, nog voordat het officiële onderzoek is afgerond. Het échec met de twee satellieten van het Galileo-gps-systeem die vorige week niet hun juiste baan rond de aarde bereikten en daardoor zo goed als waardeloos zijn, is veroorzaakt door de Russen. Althans, door een defect in de Russische Soyuz-draagraket die werd gebruikt om de satellieten in een baan om de aarde te brengen. De kosten van €150 mln zijn daardoor vermoedelijk weggegooid geld.

Volgens de chef van het Franse ruimtevaartcentrum Cnes, die ook het Galileo-programme in Frankrijk coördineert, Jean-Yves Le Gall is een fout opgetreden in de vierde en bovenste trap van de Soyuz-raket, het zogenoemde ‘Fregat’, die de satellieten die €40 mln per stuk kosten (de lancering kostte inclusief Soyuz €70 mln) op hun definitieve bestemming moet positioneren. ‘Om een nog onbekende reden is de tweede impuls niet in de goede richting gegeven’. Daardoor cirkelen Doresa en Milena, genoemd naar twee schoolkinderen die een Galileo-tekenwedstrijd wonnen, nu verweesd in een elliptische baan zo’n 17000 kilometer boven ons hoofd, in plaats van op de voorziene hoogte van 23000 km. ‘Ze kunnen dus niet hun Galileomissie vervullen’, zegt Le Gall in een interview met l’Usine Nouvelle.

Galileo

Daardoor zijn ze volgens hem alleen nog goed voor tests. De Europese Commissie wil niet reageren op de uitlatingen van Le Gall. Ze wacht het onderzoek af dat het Europees Ruimtevaart Agentschap uitvoert. Vermoedelijk zullen de eerste resultaten daarvan na volgende week bekend worden.

Overigens is de gewraakte vierde trap wel gezamenlijk met de Europeanen ontwikkeld, geeft Le Gall toe, ‘En hij heeft zonder échec meer dan 40 keer goed gefunctioneerd. Het is dus geen probleem van conceptie, maar van productie of van niet-conformiteit. Is het verkeerd geprogrammeerd of een defecte uitrusting? Het onderzoek zal uitsluitsel geven’.

De Soyuz-raket was bij de conceptie van het Galileo-programma, toen alles nog pais en vree was tussen de EU en de Russische Federatie, de meest geëigende draagraket voor de satellieten. Er zijn in het programma nog vier aanvullende lanceringen met Soyuz-raketten voorzien, maar vanaf volgend jaar zal ook een gemodificeerde versie van de Franse Ariane 5 worden ingezet, die vier in plaats van twee satellieten kan wegbrengen. In totaal bestaat het Europese gps-systeem in 2020 uit 30 satellieten, die hetzelfde doen als het Amerikaanse Global Positioning System. Maar dan beter, zo claimen de Ëuropeanen.

Pose composite sur lanceur en ZLS le 18-08-14 VS09 galileo

Skandal um Sharon

Sharon BOWLES, Mario DRAGHI

Sharon mag Mario zeggen… en Wolfgang… en Jeroen

Sven Giegold is niet een beetje boos of wat teleurgesteld, hij is gewoon ziedend. De toch al wat heetgebakerde groene eurparlementariër krijgt dezer dagen een rode waas voor ogen zodra de naam valt van Sharon Bowles. Deze Britse liberale oud-collega maakte naam als voorzitter van de machtige ECON-commissie in het vorige Europees Parlement. De Duitser was (en is) daar ook lid van. ‘Ze was ongewoon invloedrijk en algemeen geacht’, zegt hij over Bowles. Maar ze is overgegaan naar de ‘dark side’, de financiële wereld waar ze de afgelopen vijf jaar de nieuwe regels voor opstelde. Ze werd eerder deze maand ‘non exec director’ (commissaris) van de London Stock Exchange.

Tweet Bowles

‘De ECON staat in het middelpunt van de parlementaire werkzaamheden voor alle Europese wetgeving en regulering van de financiële markten na de crisis’, zegt Giegold. ‘Bijna alle beslissende onderhandelingen tussen Europarlement, lidstaten en de EU-Commissie heeft Sharow Bowles persoonlijk geleid’, vervolgt hij. ‘Ze heeft de ECON naar buiten toe vertegenwoordigd. Ze kent alle actoren, alle trucs, alle kneepjes’. Om vervolgens uit te barsten: ‘ihr seitenwechsel ist ein Skandal’.

Giegold vindt het ‘bitter om te zien hoe ze haar goede naam aan de Londense beurs verkoopt’ (voor een basisvergoeding van £60.000 per jaar) en pleit voor een wachttijd van 3 jaar voor Europarlementariërs voordat ze een baan mogen aannemen in de sector waarin ze invloed op de wetgeving hadden. Voor EU-commissarissen geldt die nu gedurende 18 maanden en ook hoge EU-ambtenaren mogen niet zomaar oversteken. Bowles zette zich nota bane samen met Giegold nog in voor regels om hetzelfde op te leggen aan financiële toezichthouders.

Dat Bowles ambities had in de City kan Giegold overigens niet verbazen. Ik interviewde haar in 2012 toen ze net was uitgeroepen tot de invloedrijkste Brit in Europa, vóór David Cameron of Catherine Ashton. Toen had ze net haar solliciatie op de bus gedaan voor het gouverneurschap van de Bank of England. ‘Ik misbruik mijn positie niet om lange toespraken te houden. Ik zeg niets als het niet de moeite waard is om te zeggen en ik dreig niet als ik dat niet kan waarmaken en ik ben voor niemand bang’, zei ze toen over de vraag waarom ze zoveel respect afdwong.

Bowles is overigens niet het enige lid van de ECON-commissie dat carrière maakt in de wereld waar ze zelf de regels voor heeft gemaakt. Ze werd voorgegaan door Corien Wortmann-Kool, de Nederlandse CDA-er die nog tijdens haar lidmaatschap van het parlement al werd gerekruteerd door Aegon als commissaris. Toen moest er in het parlement zelfs nog worden gestemd over het gemeenschappelijk resolutiemechanisme voor banken, waar Wortmann, samen met Giegold, over had onderhandeld met onder andere Eurogroepvoorzitter Dijsselbloem. Wortmann vond dat zelf niet bezwaarliijk omdat ze juist in die positie de financiële wereld kan veranderen. ‘Ik heb een antenne ontwikkeld voor wat de maatschappij vraagt van deze sector’, zei ze. Bowles heeft vast hetzelfde excuus. Giegold zou juist blij moeten zijn met oud-parlementariërs die de financiële wereld van binnenuit bij de les houden.

Sven GIEGOLD, Elisa FERREIRA, Corien WORTMANN-KOOL

Sven Giegold (links), Corien Wortmann-Kool (midden) en Elisa Ferreira bij de presentatie van het akkoord over het gemeenschappelijk resolutiemechanisme voor banken